مجله شماره صفر (0)

گاهنامه الکترونیکی بُرجاس:

    نشریه ی بُرجاس با رویکرد تحلیلی وگفت وگویی در نظر دارد در هر شماره

پرونده ای با موضوعات مرتبط با هنرمند-شهروند بگشاید و پیرامون حوزه ی

عمومی مباحثی را در معرض گفت وگو  بگــذارد. نشریه ی بُرجاس  بخش نظری

پروژه های گفت وگویی بُرجاس که در فضای هنر معاصر ایســو مستقر اســت را

پشتیبانی می کند.

از لینک زیر میتوانید نسخه صفر مجله را به صورت فایل پی دی اف و به زبان فارسی دانلود کنید

borjass magazine-0-en borjass magazine-0-fa

Borjass Visual Art Magazine

With an analytical and dialogue approach, Borjass publication intends to open a case related to the artist-citizen in each issue and to expose discussions about the public sphere. Borjass publication supports the theoretical part of Borjass dialogue-based projects based on Isoo Contemporary Art Space. To make the audience more familiar, we set up a number before the number one called the number zero to discus the

dialogue-based projects of Borjass that form the basis of our activity …

From the link below, you can download the zero version of the magazine as a PDF file in Latin

borjass magazine-0-en

 

شماره صفر

این پرونده: پروژه های گفت و گویی

یادداشت سردبیر

 

بینِ آثاری که در هنرهای تجسمی ایران تولید میشوند و بستر اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جامعه ی ایرانی، فاصله ای عظیم افتاده است.ماروز به روز با تعداد زیادی ازآثاری مواجه ایم که به اشتباه برچسب معاصریت رویشان می زنیم. بی آنکه این واقعیت  را  در نظر گیریم که  امروز ما  با هنری بی جان و غیر واقعی مواجه ایم. هنری که از بستر جامعه اش چنان دورشده که گویی درسیاره ای دیگر تولید می شود. فاصله ای که بین هنر و«حوزه عمومی» افتاده است، یکی ازدلایل مهم دوری مردم ازهنر اصیل و نزدیک شدنشان به هنر وهنرمند فیک است. مردم امروزایران به شکل های مختلف نشان دادند؛که از ارزش های کهنه و پوسیده گریزانند و بدنبال آنند تا  هویت، معنا و ارزش های زندگیشان را  از هنر و فرهنگ تغذیه کنند. اما  متاسفانه بدلیل  فاصـله ای که بین هنرمند و مخاطب افتاده  و عدم معرفی هنر واقعی  به  جامعه، بی آنکه بدانند چه هنری و چه اشخاصی مرجعیتِ هنری دارند،  مبهـوت  جملات  قصارِ  سلبریتـی ها و نوکیسگانِ فرهنگی شده اند!

در این میان جامعه ی هنری نسبت به این بحران چندین واکنش نشان داد:

1_ دسته ای خود را با این شرایط پوپولیستی هماهنگ کرده و در این گرداب غرق شدند.

2_دسته ای دیگر قطع امید کرده و به انزواء و عزلت نشینی روی آوردند.

3_دسته ای دیگر بدنبال مقصر گشتند و در نهایت مخاطب را موجودی عقب افتاده و نادان  فرض کردند و گفت و گو با مخاطب را غیر ممکن دیدند.

4_دسـته ای دیگر سعی کردند تا با تغییراتی در خود و آثارشـان و شیوه ی روبرو شدن با مخاطب (چه در قالب تولید اثری که به مخاطب فرصت تعامل با ایده ی هنرمند را بدهد و چه درقالب حضوری، یعنی روبروییِ  فیزیکیِ هنرمند  با  مخاطب)  شرایطی را بوجود بیاورند و هنری تولید کنند؛ که همراه با مردم  شکل  بگیرد،  هنری که نه آنچنان بی موضع و بی قضاوت است که نتوانی برایش هیچ  سر و تَهی قائل بشوی،  و نه  هنری که آنقدر خود را کامل می داند که لزوم مشارکت مخاطب و گفت وگو  را نفی کند.

ِقصد ما  از  نشر شماره ی صفر این نشریه ،  روایت  شکل گیری  «پروژه های گفت وگویـیِ بُرجاس»  و  در  نهایـت روایت یک «بیانیه» اسـت؛ که نه در  قامت  یک هنرمند،  بَلکه  سعی مان بر آن  اسـت تا  در قامت  یک هنرمند/شهروند، افکارمان را فارغ ازپروژه های عملی ای که بنمایش گذاشته ایم، درچهارچوبی مشخص که بنیانش بر «گفت وگو» استوار است به هنرمندان، منتقدان و هنردوستان انتقال بدهیم.

پروژه هایگفت وگوییِ بُرجاس، تلاشی ست برای کمرنگ ساختن این خلاء  بزرگ که میان هنرمند و مخاطب،  اثر هنری و بسترجامعه، وجود دارد. ما معتقدیم که امروز هنر معاصر ایران  بیش از هرچیزی باید به فرهنگ عمومی بپردازد و پرداختن به حوزه عمومی به معنای هنر سطحی و میان مایگی نیسـت. هنر مد نظر ما، هنری جامعه شناسانه است که بدنبال راهکاری  برای بوجود آوردن بستری گفت وگویی و نزدیک ساختن دو ضلع اساسی جامعه؛ یعنی روشـنفکری و مردم است.  ما در قدم اول، با ایجاد تغییرات درنگرشمان نسبت به موضوع، مفهوم و رسانه سعی کرده ایم تا  شکاف ارتباطیِ بین اثر هنری و مخاطب را پوشش بدهیم.

هدف این نشریه تلاش برای نظام مند ساختنِ روشی ست، کـه امروز آن را به تناسب نیاز زمانه برگزیدیم و برای عملی کردن این روش در خود این الزام را دیدیم؛ که باید بازبینی ای مجدد به عرصه های موضوع، زبان و رسانه که در شیوه ی  ارتباط با  مخاطب بسـیار مؤثّرند، داشته باشیم.

 

Number 0

This Issue: Dialogue-based Projects

Editor in chief’s note

There is a huge gap between the works produced in the Iranian visual arts and the social, cultural and political context of Iranian society. Today, we encounter a large number of works that we mistakenly label as contemporary. Without considering the fact that today we are faced with lifeless and unreal art. Art that is so far removed from the context of its society as if it were produced on another planet. The gap between art and the “public sphere” is one of the main reasons why people move away from original art and getting closer to the fake art and artist. The people of Iran today have shown in various ways that they are run away from old and rotten values and seeking to nurture their identity, meaning and values of life through art and culture. But unfortunately, due to the distance between the artist and the audience and the lack of introducing real art to the society, without knowing what art and who have artistic authority, they have been stunned by the short sentences of celebrities and cultural novices! In the meantime, the art community reacted to this crisis several times: 1- A group adjusted to these populist conditions and drowned in this vortex. 2- Another group gave up hope and turned to isolation and seclusion. 3_Another group looked for the culprit and finally assumed the audience to be a backward and ignorant creature and found dialogue with the audience impossible. 4_Another group tried to create and produce an art by changing the situation in themselves and their works and the way of confronting the audience (either in the form of producing a work that gives the audience the opportunity to interact with the artist’s idea or in person, means the artist’s physical confrontation with the audience); To be formed with the people, an art that is not so unassuming and judgmental that you can not take it for granted, nor an art that considers itself so perfect that it denies the need for audience participation and dialogue. Our intention in publishing the zero issue of this publication is to narrate the formation of the “Borjass Dialogue-based Projects” and, finally, to narrate a “statement”; Not as an artist, but as an artist / citizen, trying to express our thoughts to artists, critics and art lovers, regardless of the practical projects we have presented, in a specific framework based on “dialogue”. Borjass’s dialogue projects are an attempt to bridge the large gap that exists between the artist and the audience, the work of art and the context of society. We believe that today, contemporary Iranian art should pay more attention to public culture than anything else, and addressing the public sphere does not mean superficial and mediocre art. Our art is a sociological art that seeks a way to create a dialogue and bring the two basic

aspects of society closer; That is, it is the intellectuals and the people. In the first place, we have tried to bridge the communication gap between the work of art and the audience by making changes in our attitudes towards the subject, concept and media. The purpose of this publication is to try to systematize the method, which we have chosen today according to the needs of the time, and we saw this requirement in order to implement this method; We need to re-examine the areas of subject matter, language and media that are most influential in the way we communicate with the audience.

 

 

گاهنامه هنرهای تجسمی

تحلیلی-انتقادی

سردبیر: مصطفی معصومی

مدیران مسئول: حمید اسدزاده-فروزان سلیمانی

نویسندگان:

حمید اسدزاده – هنرمند تجسمی، مدیر گروه هنری بُرجاس و کیوریتور

فروزان سلیمانی – هنرمند تجسمی، کیوریتور و مدیر گالری ایسو

مصطفی معصومی – هنرمند تجسمی

سعید یعقوبی – نویسنده و شاعر

مترجمان:

سعید یعقوبی – سارینا فاضلی

تعداد صفحات نسخه فارسی- 66 صفحه

تعداد صفحات نسخه انگلیسی- 73 صفحه

 

Concessionaire: Isoo Contemporary Art Space

Responsible Managers: Hamid Asadzadeh. Foroozan Soleymani

Editor in Chief: Mostafa Masoumi

Graphic Designer: Foroozan Soleymani

Editorial Board: Hamid Asadzadeh. Foroozan Soleymani

Mostafa Masoumi

Colleagues of this Issue: Saeed Yaghoubi

Editor: Mostafa Masoumi

Translator of English Version: Sarina Fazeli. Saeed Yaghoubi

 

گزیده ای از مقالات

غیاب حوزه ی عمومی در هنر معاصر ایران/حمید اسدزاده

در عصر مشروطه، ایرانیان  با یک گفتمان چند وجهی  روبرو  بودند که  امروز  با  گذر تقریبا  صد و چند ساله از مشروطه هرگز نتوانستند  به  این چندگانه متناقض  پاسخ دهند. هر یک  از  هنرمندان  در  پی ایجاد هماهنگی بین  متن  و  زمینه، به  جای  درک  و آموزش فردیت  دموکراتیک  مستقل، فردیتـی کاریزما تیک  و  خودخواه  آفرید ند  و  این  بحران  خود  نیز  هر یک  از  هنرمندان  و  روشـنفکران  ایرانـی   را  تبدیل  به  یک  جزیره  تنها   کرده   بود.

هنرمنـد ایرانـی بدون توجه و اعتـنایی به حوزه عمومی و شـناخت از فرهنگ عامه، ترکیبی از سبک های نوین غربی با فرم و  رنگ های  ایرانی (کوبیســم ایرانی، امپرسیونیسم ایرانی، فوویسم ایرانی و یا ناتورئالیسـم ایرانـی…)  را  پدید  آورد که نه با تاریخش پیـوند می خورد و  نه دردی ازمخاطب دوا  میکرد. هنـری کـه می توانست پُلی ارتباطی بین آدمیان باشد و باعث دوستی و دلمشغولیِ لحظات شود؛ در دو دهـه پنجاه و شصت اسلحه ای شد برای تبلیغِ سیاسیِ جریانات خاص و به عنوان بازوی محرک در اختیار اهداف سیاسی قرار گرفت…

هنرمند ایرانی مُثله شده، بی آنکه باور کند/فروزان سلیمانی

هنرمند آوانگارد بی‌خانمان است، یا باید خانه را فراموش کند یا در خانه دیگری مهمان شود، که مهمان شدن هم رسوم خود را تعریف می‌کند. هنرمند باید سکوت کند، نُطُق نکشد و حتی گاه زیاده نفس نکشد، چون ممکن است تنفس او به مذاق بسیاری خوش نیاید و اکسیژن برای عده ای کم شود! تحمیل نگاه گالری دار به هنرمند به واسطه‌ی قدرتی که اساساً اشتباه تقسیم شده است، هنرمند را از واقعیت جامعه خود دور می‌کند. واقعیت تولید هنر، رابط‌ها و ارائه، یک رابطه‌ معکوس است که هنرمند زیر این هرم به یک تولید‌گر تبدیل می‌شود. بازار اما یکی از مهمترین مشکلات هنرمندان و گالری‌های خارج از تهران است، فروش آثار هنری مستلزم رعایت همان قوانین نانوشته‌ی گالری‌هاست که هنرمندان به طور عجیبی با آن خو گرفته اند. بسیاری از آثار هنری، جدا افتاده از واقعیت موجود در زیست هنرمندان جامعه ما هستند. آثاری که تناسب با بازار دارد اما تناسب با واقعیت نه. بسیاری از هنرمندان در شهرستان‌ها باید از طریق آموزش و یا شغل دومی غیرمرتبط با هنر خود ارتزاق کنند که این خود یک مشکل جدی برای هنرمند ساکن شهرستان است؛ همین موضوع گاه باعث این می‌شود که هنرمند سکوت کند و خود را به آنچه که گالری دار می‌خواهد بدل سازد…

  نقش اشیاء و اسناد در پروژه های گفت و گویی بُرجاس/مصطفی معصومی

در پروژه های گفت وگوییِ بُرجاس «اشیاء» و «اسناد» ورودی ما به خیابان است. هر شیء روزمره ای میتواند دروازه ای باشد برای تحلیل و ورود ما به تاریخ فرهنگی_سیاسیِ جامعه ی ایرانی که توسط اشیاء روایت می شوند. یکی از مهم ترین دلایل رجوع ما به اشیاء در واقع پرکردن خلاء گفت وگو بین مخاطب و هنرمند ایرانی و همینطور خلاء گفت وگو بین اثر هنری و بستر جامعه است. در واقع پرداختن به فرهنگ عمـومی، به هنرمند این امکان را می دهد کـه بجایِ نقاشی کشــیدن، ساختن یک اثر چـیدمانی و یا ساختن یک اثر کانسـپتچوالی که مخاطب را با  فضایی  عجیب  و غریب  مواجـه می کند؛ نقاشی ای بکشد که ابتدا برای مخاطب فضایی آشنا بوجود بیاورد و همزمان مخاطب را به دوباره دیدن آن تصویرِ آشنا دعوت کند؛ دیدنِ بُعد  فرهنگی، ایدئولوژیک، اجتماعی، سیاسی و… آن شیء؛ یا چیدمان و اثر کانسپتچوالی ترتیب می دهدکه متشکل از اشیائی باشدکـه بجای اینکه انتزاعی باشـند؛ اتفاقاً شـیء ای آشنا باشد که  درزندگـی روزمره  انسـان ها  وجود  خارجی  دارد؛  شیء ای کـه تنها حامل افکار هنرمند نیسـت؛ بلکه حامل « فرهنگ عمومی » ای اسـت که هم شامل خود هنرمند و هم شامل مردم می گردد.

فقدان گفت‌وگو؛ عدم تغییر/سعید یعقوبی

به عقیده مصطفی ملكيان  استاد  فلسفه اخلاق،  «فقدان گفت وگو  در میان  روشنفکران،  دانشگاهیان  و  عالمان حوزه نیز دیده می شود. هرکدام از این دسته، صرفاً به جرگه طرفداران خود محدود شده‌اند و با آنان گفت وگو می‌کنند.فرهنگ استبدادی و جامعه  نابرابر و طبقاتی، فضای گفت وگو را ميان ما به وجود نياورده است؛ زیرا در ابتدا احساس بی صلاحيتی در ميان ما نهادينه شده و پس از آن ترس برای هزينه دادن باعث می شود كه كسی جرأت حرف زدن نداشته باشد.

در ابعادی کوچکتر، کاملا می‌توان ردپای این معضل اجتماعی را در جوامع و محافل هنری نیز یافت.مرحوم محمد امین قانعی راد در کتاب پیدایش روشنفکر گفت‌و‌گویی در ایران روشنفکر فکری را در مقابل روشنفکر سیاسی قرار داده و عنوان نموده که میدان عمل برای این نوع روشنفکر حوزه عمومی است. به این ترتیب، قانعی راد  در فرهنگ‌های روشنفکری به سمت تنوع و تکثر روشنفکری می‌رود  و فرهنگ های روشنـفکری را به فرهنگ گفت‌و‌گویی تبدیل می‌کند، یعنی به همان میزان که روشنفکر اسـتعلایی به عقلانیت ابزاری متکی است، روشنفکر گفت‌و‌گویی به عقلانیت ارتباطی و گفت‌و‌گویی متکی است.

   گفت  و گو ، گفتگو  یا  گفت وگو  ؟/فروزان سلیمانی

گفت وگو در سه قالب نوشتاری قابل بررسی است و این تفاوت‌ها در نوشتار حاکی از اهمیت و میزان مشارکت دو طرفه در این مبحث است. واوِ «گفت وگو »  با بی ملاحظه گی از این کلمه حذف می‌شود و این حذف در عطف خود با واقعیت ما همراه است، «گفتگو»!

واقعیتی که تعامل بین دو فرد ، دو نگرش ، تقابل و رویارویی برای فهم موضوع وسط را از اساس دچار کج فهمی می‌کند. ایران اینگونه است ، کشوری مدام درگیر گفت و شنید. در نقطه ی تلاقی با دین که اساسا ارتباط بنده  و معبود معنی داشته ، کلامی که گفته می‌شده و بنده ی مطیع ! از عرفان و صوفی گری با تمایل افراطی به تسلیم بودن در برابر گفتِ معبود ، تا کدخدا و رعیت و سیستم برده- داری که در چنین شرایطی قدرتِ حضـور به تساوی تقسیم نمی‌شده تا هر دو طرف یک ماجرا امکان گفتن و سهیم بودن را تجربه کنند.گفت وگو  پیرامون مساله ای حقیقت آن را آشکار می‌کند. قبل از  گفت وگو  چیزی که پنهان است حقیقت نهفته در مساله است حقیقتی که در صورت بررسی یک طرفه ابتر می ماند. اساس دموکراسی در فهم از گفت وگو  معنی می یابد و در مشارکت…

 

 

هنرمند ایرانی و اخلاق گفت و گویی/مصطفی معصومی

امروزه ما تنها با یک نوع اخلاق در ایران مواجه ایم. تنها میراث اخلاقی ای که  برایمان به جا مانده و همچنان به آن وفاداریم و همگی تمام قد پاسدارش هستیم؛ «خود محوری» است. این اخلاق خود محورانه در میان هنرمندان هم بشدت گسترش یافته، بطوریکه  در یک فرایند گروهی همه تنها برای جایگاه شخصی خود تلاش می کنند.راهکاری که  به ما این امکان را  بدهد تا  بتوانیم از تسلط بر  دیگربودگی یکدیگر رها بشویم؛ پیروی کردن از «اخلاق گفت وگویی» بجای پیروی از اخلاق سنتی است. اخلاق گفت وگویی به ما این امکان را می دهد تا با نگرشی باز با دیدگاه های مختلف روبرو بشویم. اکثریتِ جامعه روشنفکری در ایران سال هاست که  مانند پزشکی قصد دارد  با آثارش، ایده اش را به مخاطب تجویز کند. تجویز گری ریشه در همان  اخلاق سنتی دارد که تمامیت خواهی و مطلق گرایی را پرورش می دهد. مقصود از گفت وگو، صرفا اشاره به گفت وگوی کلامی، ایما و اشاره ای نیست و در واقع مقوله اخلاق گفت وگویی، درشیوه تولید اثر هنرمند نیز تأثیر گذار است.

 

.

 

 

 

 

 

 

مطلب را پسندیدید؟ به اشتراک بزارید!

0 comments on “مجله شماره صفر (0)

Leave Comment