Journal

نمایشگاه انفرادی زینب حسین نژاد، ناسور

نمایشگاه انفرادی/ناسور/زینب حسین نژاد/گالری ایسو/14 دی 1397

 

درباره نمایشگاه/مصطفی معصومی:

 

در این نمایشگاه ما با تلفیق نقاشی با حجم و اَسمبلاژهایی روبرو می شویم که بیش از آنکه پرتره های بتصویر کشیده شده نقش بازی کنند و تاثیر بگذارند، قاب های کهنه هستند که بیشترین تاثیر را بر مخاطب می گذارند و کیفیتی با بار عاطفی به ما القا می کنند. گویی این قاب های کهنه خاطرات زیادی را با خود حمل می کنند و از زخمی می خواهند سخن بگویند که کهنه است. در واقع وقتی وارد نمایشگاه میشویم ابتدا قاب ها را می بینیم و بعد به سختی متوجه پرتره ها می شویم. حضور اشیا در این آثار بر حضور انسان سنگینی می کند، مثل این می ماند که شی ای خاک گرفته را دستمال کشیده باشند تا از لابلایش طرح و نقش ها(پرتره ها) بتوانند خود را نمایان سازند. اشیایی که قرار است انسان را روایت کنند، اما با آن همه زرق و برق فرصتِ نفس کشیدن به انسان نمی دهند!

Solo exhibition / Nasour / Zeinab Hosseinnejad / Isoo Gallery / December 5, 2016

 

About the exhibition / Mostafa Masoumi:

 

In this exhibition, we are confronted with a combination of paintings with volume and assemblages that, rather than the portraits depicted, play and influence, it is the old frames that have the greatest impact on the audience and a quality with an emotional burden on us. Induce. It is as if these old frames carry many memories with them and want the wounded to speak that they are old. In fact, when we enter the exhibition, we first see the frames and then we hardly notice the portraits. The presence of objects in these works weighs heavily on the human presence, as if they had wiped a dusty object with a handkerchief so that designs and patterns (portraits) could show themselves through it. Objects that are supposed to narrate man, but with all the splendor do not give man a chance to breathe!

مطلب را پسندیدید؟ به اشتراک بزارید!

0 comments on “نمایشگاه انفرادی زینب حسین نژاد، ناسور

Leave Comment