Journal

نمایشگاه انفرادی شقایق شعبانی، امحا

نمایشگاه انفرادی / نقاشی، طراحی و ترکیب مواد/ اِمحا /شقایق شعبانی/گالری ایسو/30 مهر 1395

استیتمنت هنرمند:

چیزی را در خودت جا میگذاری که ذره ذره چنان جا خشک میکند، روحت را می مکد، جسمت را می مکد و این مدام که به مرگ نزدیک می شوی هنوز

حضورش پابرجاست. از وجود تو بعد ها فقط یک چیز میماند: بغضی جامانده در گلو یا شیشه ای شکسته  در سینه. چیزی که گاه آنقدر وجودش ضروری

می شود که فراموش کردنش یعنی از دست دادن بخشی از خود، فرقی نمی کند حتی اگر در گلویت یک قیچی جا مانده باشد یا بغضی، نفسی.

زهدان اگر خالی هم باشد تو عادت کرده ای دست بگذاری روی شکم و هرگز دست بر نداری که اگر اینطور شود جای خالی از دست رفتن ها را هیچ پر

نخواهد کرد. من نمی توانم فراموش کنم اما فراموش شدن را خوب میدانم. حالا زوال از من گلویی جا میگذارد بی نفس با بغضی زخمی و همیشگی در خود…

درباره نمایشگاه/مصطفی معصومی:

فیگورهایی رنگ پریده و مرده با پس زمینه ای از رنگ طلایی که به آن همه زوال رنگ و بوی تقدس می دهد! این پارادوکس در تمام آثار این مجموعه شعبانی

حفظ شده. در نقاشی های کلاسیک این مفاهیم جاودانه بودند که با رنگ طلایی به شکل حاله ای دور سر قدیسین به آنها حس و حالی آن جهانی میدادند،

در واقع رنگ طلایی رنگ جاودانگی بود، اما در آثار شعبانی میتوان گفت که ما با جاودانگیِ “مرگ” مواجه ایم، مرگی استعاری! در واقع این آثار نمایشی از به

زوال کشیده شدنِ عواطفِ بنیادیِ انسانی است و نقدی بر عدم درک انسان از درونی ترین تجربیاتِ احساسی و غریزی اش.

         

 

مطلب را پسندیدید؟ به اشتراک بزارید!

0 comments on “نمایشگاه انفرادی شقایق شعبانی، امحا

Leave Comment