Journal

نقد و بررسی پروژه کلکسیون درد

درباره ساختار پروژه و جهان بینی گروه بُرجاس/مصطفی معصومی:

در پروژه های گفت و گویی بُرجاس هنرمندان گروه هر کدام مدیا های هنری خاص خود را دارند، بنابراین طبیعتا این پروژه ها از لحاظ ساختاری

پروژه های چند رسانه ای یا مولتی مدیا محسوب می شوند. پروژه های گفت و گویی معمولا دارای یک بیانیه یا استیتمنت واحد هستند که

توسط کیوریتور پروژه مطرح می گردد و در کنار آن  آثار هر کدام از هنرمندان بیانیه ای مجزا قرار دارد. واژه گفت و گو، مفهومی چند لایه دارد که

ما اساس جهان بینی مشترک خود را بر ستون های آن چیدیم. یکی از مفاهیم روتین این واژه که در واقع همان گفت و گو های کلامیِ جمعی

است که فرایند پیش تولید پروژه ها را شکل می دهد. اما مقصود ما از قرار دادن این واژه در کنار دو واژه “پروژه” و “بُرجاس” چیزی فراتر از مفهوم

روتین این واژه است. واژه “گفت و گو” در اینجا به شیوه مواجه هنرمند با دو ضلع جامعه روشنفکری و مردم اشاره دارد. اکثریت جامعه روشنفکری

در ایران سال هاست که مانند پزشکی قصد دارد با آثارش، ایده اش را به مخاطب تجویز کند. تجویز کردن به معنای ایجاد تغییر از بالا به پایین است،

یعنی با بدنه جامعه همراه نیست. روشنفکر تجویز گر راه تعامل و گفت و گو با مخاطب را با تجویز کردن آرمان شخصی خود می بندد. اما روشنفکر

ارتباطی یا گفت و گویی، همراه با مردم نیازها و آرمان های یک جامعه را مفهوم سازی می کند. گفت و گو در اینجا در واقع پیشنهادِ شیوه مواجه ای

ست به جامعه روشنفکری تا شاید بتواند با این شیوه جای خالی خود را در جامعه ی ایرانی(که امروز بشدت احساس می شود) پُر کند. از آنجایی

که گفت و گو امری تعاملی و اجتماعی ست خواه نا خواه جامعه ی روشنفکری را از انزوایی که دچارش شده، دور می کند و وی را به حرکت گروهی

و ارتباطی سوق می دهد.

 

مطلب را پسندیدید؟ به اشتراک بزارید!

0 comments on “نقد و بررسی پروژه کلکسیون درد

Leave Comment